lunes, 23 de noviembre de 2009

SHINE

Shine (1º bach)


¿Qué os pareció?
Quiero leer en vuestros blogs un resúmen de la peli, de cosecha propia, por supuesto, e información sobre ella...Buscad cosas de su banda sonora...
"Shine" es una película del año 1996, dirigida por Scott Hicks, basada en la vida del pianista David Helfgott.
Fue aclamada por la crítica de todo el mundo, consiguió innumerables premios, incluido el premio Óscar al mejor Actor para Geoffrey Rush. Fue nominada a los Óscar de 1997, en las categorías de mejor actor en reparto, dirección, edición, música, fotografía y guión.
"Shine" examina su tortuosa vida, desde su infancia dominada por su estricto padre, hasta llegar a sus crisis nerviosas cuando es adulto.
Cuando es aceptado en una prestigiosa escuela de música en Londres, la Royal College of Music, David se siente capaz de huir de su padre y arriesgarlo todo por su única pasión, la música. Pero el rechazo de su padre y las presiones de su trabajo, acaban sumiéndole en una enfermedad mental.
Sólo el amor de una mujer que le comprende de verdad, puede salvarle y devolverle a la sociedad para que ésta disfrute con su música.
La película critica las injusticias familiares y profesionales.


RESUMEN DE LA PELÍCULA

La película está basada en la vida de un niño prodigio llamado David
Helfgott, en su infancia quiere que su padre le enseñe a tocar el piano , éste lo hace y consigue que su hijo haga actuaciones que dejan sorprendidas a muchas personas, entre ellas, un profesor que quiere enseñarle para hacer de él un gran músico. El padre al principio no está de acuerdo pero termina queriendo cumplir el sueño de su hijo y decide llevarlo.

A medida que crece se va haciendo más conocido y le dan la oportunidad de irse a una prestigiosa escuela de Londres, David quiere hacerlo por cualquier método pero su padre no se lo consiente. Con el rechazo de su padre y una vez que crece, las presiones de su trabajo, acaba sufriendo una enfermedad mental que sólo la mujer que ama puede comprenderlo y ayudarlo a que disfrute de la música como hacía de joven.



Estas son algunas de las composiciones que se pueden escuchar en la película:
- Polonesa heroica en La bemol Op. 53, Fryderyk Chopin.

- Concierto para piano nº3, Sergei Rachmaninov

- La Campanella, Franz Liszt.

- Fast zu ernst - Scenes from childhood Op. 15, Robert Schumann.

- Rapsodia húngara nº2, Franz Liszt.

- El vuelo del moscardón, Nikolai Rimsky-Korsakov.

- Gloria rv589, Vivaldi.

- Sospiro, Franz Liszt.

- Nulla in mundo pax sincera.

- Funiculí, funiculá, Luigi Denza.

- Preludio nº2 Op. 3 en Do sostenido menor, Sergei Rachmaninov.
- Sinfonía nº9 Op. 125 en Re menor, Ludwig van Beethoven.
- Sonata "Appassionata" Op. 57 nº23 en Fa menor, Ludwig van Beethoven.


¿Reconocísteis alguna?
Busca un youtube algún video del verdadero pianista de esta historia. A ver qué encuentras.

lunes, 2 de noviembre de 2009

HABLEMOS DE CINE...

Pensando en un futuro trabajo de evaluación...vamos a investigar un poco...
Lo primero de todo:
Define los tipos de música de los que podemos hablar en una banda sonora: diegética, no diegética, accidental, incidental, expresiva, narrativa, mickie mouse music...

MÚSICA DIEGÉTICA Y NO DIEGÉTICA

La música puede surgir desde la misma acción. Esta es la música diegética o narrativa, realista y que procede de fuentes sonoras:
La música diegética puede cumplir una función de contrapunto dramático, es decir de contraste. También es muy eficaz cuando es necesario romper la tensión por medio de una interrupción dramática, para desplazar la acción a otros nudos dramáticos o a la resolución del tema.
La capacidad de la música para motivar estados de ánimo le da grandes posibilidades estéticas pero ello puede suponer también un peligro. La música diegética debe de adaptarse a las necesidades concretas del relato.
La música no diegética surge sin que esté motivada desde dentro de la acción. Se inserta en la banda sonora con el fin de conseguir unos determinados efectos estéticos o funcionales. El uso de la música no diegética siempre será menos realista que la utilización de la música diegética. Como sucede con la música diegética la no diegética puede servir de contrapunto para conferir a la escena una más profunda significación. La música no diegética es un elemento insustituible que forma parte integrante de la carga expresiva de cualquier film o programa. Es una convención e inseparable de la historia del cine pues antes del sonoro se acompañaba la proyección con la interpretación de un pianista o de una orquesta.

Algunas de las funciones que debe cumplir la música no diegética son:

- Función de refuerzo al asociar los sentimientos evocados por la música con el tema de la imagen visual por medio de un leitmotiv. Mediante la técnica del leitmotiv se crean asociaciones entre personajes o situaciones y motivos musicales. La melodía es una composición adecuada para acompañar las imágenes y por su sencillez el espectador llega a percibir sin dificultad el tipo de clave emocional del discurso (melancolía, alegría, amor, etc.). La función de refuerzo puede estar también dirigida a la creación de un ambiente histórico en combinación con la iluminación y el vestuario.

- Función de enlace entre diferentes planos o secuencias. La música contribuye a homogeneizar el contenido de planos distintos. Puede unir dos acciones dramáticas o unir significativamente imágenes del recuerdo o premoniciones con la acción del presente.

. LOS EFECTOS SONOROS Y AMBIENTALES

El ruido, los efectos sonoros y ambientales, contribuyen a la sensación de realismo tanto como la voz humana. Un film de acción sin estos elementos perdería parte de su significado. Los ruidos subrayan la acción y evocan imágenes. Poseen un valor expresivo que se añade al de la imagen y la palabra. En ocasiones sirven para realizar transiciones imposibles de realizar visualmente.

Hay ruidos que pasan desapercibidos porque nuestra atención se dirige en una dirección distinta, ruidos que pueden ser percibidos pero no les prestamos atención con lo que pasan a un segundo plano cercano a su inexistencia perceptiva y finalmente hay ruidos que captan nuestro interés y excluyen a los demás.
Se puede hablar de realismo objetivo integral (reproducciones sonoras estrictamente físicas) y realismo subjetivo de un oyente determinado (reproducciones sonoras de tipo psicológico) La narrativa audiovisual se basa tanto en muestras objetivas como subjetivas por lo que en la construcción de la banda sonora de un film o programa se hará uso de ambos niveles. Por ello se efectúa una reproducción que puede ser total o parcial según hacia dónde queramos dirigir la sugestión del espectador.
El director puede manipular a voluntad la banda de ruidos y efectos sonoros, incluyendo o eliminando sonidos, subiendo el nivel natural de los mismos o rebajando su nivel según las exigencias expresivas de la producción.
La banda sonora puede escoger entre sonidos físicamente constatables, presentes en la pantalla, y sonidos que provienen del fuera de campo o espacio off.
El ruido sugiere atmósferas, ambientes y decorados sonoros. La reducción del ruido mediante el sistema Dolby permite trabajar a frecuencias más bajas sin afectar a las altas lo que ha permitido introducir una extrema precisión de matices.
La separación de pistas permite introducir el efecto de direccionalidad del sonido. El sonido sale del lado en el que se encuentra el personaje que habla. Se consiguen atmósferas auditivas que pueden llegar a ser espectacularmente envolventes.
Los efectos de sonido ambiental en una producción cumplen mejor su cometido cuando su presencia noe es constante a lo largo del film o programa. Esta aparición y desaparición continua, alternada con las otras bandas de sonido, despierta el interés del espectador.
El contraste sonoro permite conseguir el máximo rendimiento: oposición de volúmenes, diferencias tonales, cambios de compás o contrapuntos.
En gran parte de los casos muchos de los efectos sonoros se alcanzan por medios artificiales o se recurre a obtenerlos de colecciones de discos o de archivos de laboratorios de sonido: ruidos de motores, relojes, campanadas, rugidos, vidrios rotos, tempestades marinas, gritos de multitudes, timbres, pasos...
Las producciones de largometraje que emplean un elevado número de bandas para incorporar los efectos sonoros necesarios permiten controlar el tono y el volumen de cada sonido para obtener una gran limpieza en el resultado final. En el cine de cortometraje y en las producciones de bajo presupuesto ha de reducirse el número de bandas restando cierta calidad al producto final.


Y después:

1º Elegimos la película que nos guste. Tú la letra y yo la música.
2º Buscamos información sobre sobre el director, el compositor de la b.s.o., los actores...lo que se llama "ficha técnica y artística".

Mark Christopher Lawrence
nació en el año 1964 en Compton, California.
Durante su etapa escolar, Lawrence fue un alumno prodigioso, se involucró en el grupo de debate y en el de teatro, y ganó varios premios en diversas olimpiadas estudiantiles.
Asistió a la University of Southern California, donde una vez más llamó la atención del grupo de debate, y durante esa época viajó por todo el país, participando en diferentes competencias, además de adquirir experiencia por sus participaciones en el Los Angeles Theater Center, donde un agente lo descubrió y le consiguió su primer trabajo en televisión: un pequeño papel en “Hill Street Blues”.
Luego de graduarse de la USC, Lawrence trabajó un tiempo con la San Francisco Mime Troupe y realizó también shows de comedia stand up tanto en Estados Unidos como en Australia y Canadá, muchas veces trabajando con los grandes del rubro Jerry Seinfeld y Rodney Dangerfield.
En su trayectoria televisiva, Mark ha sido invitado en numerosos programas como “Heroes”, “My Name Is Earl”, “Crossing Jordan”, “Dharma & Greg”, “Malcolm in the Middle”, “Touched by an Angel”, “Malcolm & Eddie”, “Men Behaving Badly”, “Seinfeld”, “Murphy Brown”, y “Martin”, entre otros.
Tuvo un papel regular en “The Mullets”, donde interpretó a Bill en 2003, y desde 2007 se lo puede ver encarnando a Big Mike en la serie de NBC, “Chuck”.
Trabajó también en películas como “Fear of a Black Hat”, “Marea roja”, “Un gato del FBI”, “Experimento chiflado”, “Dos para jugar”, “Una Navidad de locos” y “Halloween II”, mientras que entre sus próximos proyectos podemos mencionar los filmes “Speed-Dating” y “Silverlake Video: The Movie”, ambos de estreno pendiente.
Por su trabajo en teatro, Lawrence se hizo con un Dramalogue Award por su actuación en la obra de Reza Abdoh, “Minimanta”, y ganó un NAACP por su trabajo en “The Glass House”, de Ken Davis, del año 1990, papel que llamó la atención del director James Cameron quien posteriormente le dio un papel en la película “Terminator 2: el juicio final”.

Dirección y guión:
Marc Lawrence.
País:
USA.
Año: 2007.
Duración: 105 min.
Género: Comedia romántica, musical.
Interpretación: Hugh Grant (Alex Fletcher), Drew Barrymore (Sophie Fisher), Brad Garrett (Chris Riley), Kristen Johnston (Rhonda), Campbell Scott (Sloan Cates), Haley Bennett (Cora Corman).
Producción: Martin Shafer y Liz Glotzer.
Música: Adam Schlesinger.
Fotografía:
Xavier Perez Grobet.
Montaje: Susan E. Morse.
Diseño de producción: Jane Musky.
Vestuario: Susan Lyall.
Estreno en USA: 14 Febrero 2007.
Estreno en España: 20 Abril 2007.

3º Argumento de la película.

Alex Fletcher es una estrella de pop acabada de los años 80, se ha visto relegado a trabajar en el circuito de la nostalgia, en ferias de pueblo y parques de atracciones. El carismático y talentoso músico tiene la oportunidad de volver a escena cuando la gran diva Cora Corman le invita componer y grabar un dúo con ella, pero hay un problema - Alex no ha escrito ninguna canción desde hace años; jamás ha escrito letras, y tiene tan solo unos días para escribir una canción de éxito.Aparece Sophie Fisher, una mujer seductora y excéntrica que se ocupa de las plantas de Alex y que posee un don de la palabra que llama la atención del compositor. Sophie está de vuelta de una relación que acabó mal, y por tanto tiene reparos a la hora de colaborar con nadie, especialmente con Alex, una persona que tiene pánico a los compromisos. A medida que la química entre ambos se empiece a notar, cuando están juntos al piano o debajo de él, Alex y Sophie tendrán que enfrentarse a sus miedos - y a la música, si quieren encontrar el amor y el éxito que ambos se merecen.


4º Datos curiosos...si es histórica explicar en qué época está centrada, etc.

Comedia romántica en la que podemos disfrutar de uno de los últimos papeles de Hugh Grant en el género. El actor ya ha reconocido que, por mucho tirón que tenga, ya empieza a estar madurito para estos papeles y hay que reconocer que los chicos de maquillaje han hecho maravillas con el actor para que su madurez no contrastase en exceso con la juventud de Drew Barrymoore. Esta es una de esas películas que todos necesitamos para alejarnos del mundanal ruido y olvidarnos de todo un rato. Es entretenida, sin pretensiones y, en cambio, te deja un sabor de boca inmejorable. Tiene humor, bien repartido en un sentido muy británico y equilibrado; buen gusto; un guión aceptable y la química entre Drew y Hugh funciona con cierta credibilidad. Nada que ver con la inolvidable "Notting Hill" pero, sin duda, ha sido uno de los éxitos de la temporada 2007.Los que vivieron los locos ochenta disfrutarán rememorando épocas pasadas... sobre todo ahora que vuelven con fuerza en moda, música y cine.
5º La b.s.o.

La BSO "Tú la letra, yo la música (Music And Lyrics)" muestra a Hugh Grant interpretando 12 canciones pop rock de los años 80, originales de los grupos suecos "The Sounds" y "Atlantic's own Teddybears".

"Tú la letra, yo la música (Music And Lyrics)" es una película sobre Alex Fletcher (Hugh Grant) una estrella de pop acabada de los años 80, que se ha visto relegado a trabajar en ferias de pueblo y parques de atracciones y que quiere volver a estar en primera fila, lo que consigue al conocer a Sophie Fisher (Drew Barrymore).
Las canciones del CD BSO Tú la letra, yo la música (Music And Lyrics) son:
1. Pop! Goes My Heart
2. Buddha's Delight
3. Meaningless Kiss
4. Entering Bootytown
5. Way Back Into Love [Demo Version]
6. Tony The Beat
7. Dance With Me Tonight
8. Slam
9. Don't Write Me Off
10. Way Back Into Love
11. Different Sound-Feat. Malte
12. Love Autopsy

viernes, 23 de octubre de 2009

♪ MúSíCa♫

¿Para qué sirve la música? (1º BACH)

"La música se extiende a todas las materias y atraviesa el tiempo. Ordena con sus ritmos y con las bellezas de la armonía el alma humana y conforta al cuerpo. Es idónea para los niños por los bienes que se derivan de la melodía; para los jóvenes porque trasmite la belleza de la poesía y de cualquier discurso; para los adultos porque explica la naturaleza de los números y la complejidad de las proporciones y porque así revela las armonías que existen en todos los cuerpos. La música tiene la capacidad de suministrar lo que es más importante y difícil de comprender a los hombres." ARÍSTIDES QUINTILIANO.

¿Cuál es tu teoría? ¿Qué usos se le pueden dar a la música?
La música puede tener muchos usos, puede servirte para alegrarte o para ponerte triste; dependiendo de tu estado de ánimo,también puede llegar a emocionarte.
Para mí la música es un arte universal donde se expresan emociones y que también te ayuda a culturizarte escuchando grupos de otras épocas.
Usos que se le pueden dar a la música: Concentrarse, relajarse, desahogarse,enfadarse...siempre se le dan múltiples usos relacionados con los sentimientos también mejora la salud física y mental.
Investiga para qué utilizaban y utilizan la música distintos pueblos, inclusive los tribales...A ver qué cosas curiosas encuentras...

Los tribales:

El trasfondo filosófico del instrumento es muy profundo, acorde con la espiritualidad de esta étnia. Se entiende que a través de su sonido se mantiene el poder original y puro de la tierra.
Sus vibraciones son las vibraciones del planeta Tierra, en el que todo está en movimiento. Las imitaciones de animales a través del didjerido se realizan para llamar al espíritu de ese animal, ya que cada persona y cada tribu tienen su propio animal que le caracteriza. En el plano social tiene un doble uso.
Por un lado se utiliza en rituales sagrados en los que sólo se permite participar a hombres iniciados.
Por otro, se utiliza para acompañar cantos, canciones e historias, los llamados "ensueños", en las que se rememoran los principios de los tiempos y en donde todo el grupo participa.
Los instrumentos eran particularmente buenos y los que se utilizaban para ceremonias sagradas se conservaban y se escondían en lugares seguros, como árboles huecos o cuevas, para utilizarlos de nuevo cuando el grupo volviera a la misma zona.
Los mejores instrumentos normalmente se pasaban de padres a hijos a lo largo de muchas generaciones. Las decoraciones en los didgeridoos contenían dibujos aplicando ocres naturales y grabados, inicialmente mediante el uso de cuchillos de piedra y más recientemente utilizando cristal o herramientas de acero. Muy a menudo las decoraciones eran muy simples, si se llegaban a hacer. Sobre todo se decoraban aquellos que se consideraban sagrados y los que se conservaban, añadiéndose o quitándose ornamentaciones a lo largo de los años. Al ser un instrumento principalmente de acompañamiento, el estilo en que se toca suele ser con ritmo monótonos y el uso de algunos sonidos.
El estilo varía dependiendo de cada zona.

En la vida cotidiana escuchamos música en muchos más casos de los habituales en los que vamos al concierto o usamos la radio o el tocadiscos. Actualmente las músicas ambientales se introducen en ámbitos y resquicios de la vida cotidiana cada vez más variados. La denominada música funcional del muzak, desarrollada en los años treinta de nuestro siglo, constituye un importante punto de partida para el actual fenómeno de la ambientación musical, pero, hoy día, las músicas invisibles que endulzan nuestra vida cotidiana ofrecen manifestaciones mucho más diversificadas. A lo largo del artículo, se trata diversos aspectos funcionales y semánticos de las músicas ambientales, al mismo tiempo que se analiza la circustancia de que, al contrario de lo que sucede en las prácticas musicales más habituales, sean músicas liberadas del ritual.

Katajak pode involucrar unha melodía ou poden ser imitacións de animais ou de sons, gansos, cans, auga, etc O xogo realízase normalmente entre dúas mulleres. Un dos compoñentes principais Katajak implica hocketing o son entre os dous cantantes. Unha vez que os cantantes se atopan moi próximos un do outro o son é tamén resoou entre os dous. .O son é rítmico e continuo.Throat singing é árdua e non pode ser producida por longos períodos de tempo. Da mesma forma curvada círculo é cansativo e só poden ser realizadas por períodos curtos.

La música tradicional africana, además de ser muchísimo más compleja de lo que los primeros exploradores europeos sospechaban, presenta una característica notable: suele integrar a la comunidad entera como ejecutante. Estas celebraciones comunitarias son muy variadas: si a veces se canta para celebrar los matrimonios o los nacimientos, en otras oportunidades se lo hace para saludar la coronación de un nuevo gobernante, o para pedir a los dioses por una buena temporada de caza o una buena cosecha, o para alejar a los malos espíritus, o para recordar a los muertos.


Premio para el que encuentre más cosas y más curiosas... A TRABAJAR...(Y NO VALE COPIAR Y PEGAR!!!)

lunes, 19 de octubre de 2009

De vendimia 1º BAC



Este cantar da vendima,
este cantar vendimeiro,
este cantar da vendima
tróuxeno eu do Ribeiro.

Vendimia, vendimadoras
da vendima do meu pai,
que o viño vai na cabaza
e o pan na cestiña vai.

Vendimadora que léva-la
cestiña acugulada
eu nin por tanto era cepa
dinte desa túa navalla.

Estamos no tempo da Vendima, e en Galicia en cuestión de festas, témolo todo, así que a ver que atopades sobre os cantos, bailes e demáis músicas que teñan que ver coa vendima.
Arriba déixovos eu un exemplo.

El último domingo de agosto, como cada año desde hace dos décadas, la localidad de Leiro, en pleno corazón de O Ribeiro, celebra la ‘Festa da vendima’, que comenzará con la recepción de los ‘acios’ a concurso, la lectura del pregón a cargo del conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria, Jesús Vázquez, y a continuación se desarrollará el tradicional desfile de carrozas, acompañadas de charangas, y la comida oficial, que se desarrollará en O Salgueiral. Durante la jornada se desarrollará un mercado de artesanía y por la tarde tendrá lugar el concierto de corales ‘Vendima do Ribeiro’.
Las 1.200 botellas de txakoli descorchadas ayer supieron a poco a los cientos de zarauztarras y visitantes que disfrutaron de la novena Fiesta de la Vendimia, preludio simbólico del inicio de la recogida de la uva, a primeros de octubre. El ágape organizado por la Oficina de Turismo de Zarautz y la denominación de origen Getariako Txakolina sació los paladares más sedientos, aunque al apreciado caldo se acabó en un visto y no visto -las botellas apenas duraron una hora-, prueba de la sed de txakoli de una zona volcada en el cultivo de la uva.El plato fuerte de la jornada lo sirvieron pasado el mediodía con el tradicional prensado de la uva del que se obtuvo el primer mosto del año. La cosecha, dicen los bodegueros, se adivina «muy buena» si continúa el buen tiempo de los últimos días que acabará de madurar los frutos. Este año, además, se incorporan cuatro nuevas bodegas a la denominación de origen. Los nombres son aún un secreto, aunque ya están produciendo txakoli.

La danza del txakoli

Entre trago y trago, animaron la soleada jornada los bertsolaris Andoni Egaña y Sebastian Lizaso, que improvisaron varios bertsos con guiños incluidos a los dos homenaje.
El que llega a la décima edición es el homenaje que en Castrelo do Val realizan a los ‘Carrilanos’, aquellos sufridos trabajadores que construyeron la vía férrea que une Galicia con Castilla. La comida de confraternidad será en el pueblo de Pepín.

Y hablando de comer, prosiguen las fiestas gastronómicas. En Bueu celebran la del pulpo, en Valga la de la anguila, en Salvaterra la del vino del Condado, y en Baiona la romería de la Virxe da Rocha en el Monte Sansón.





lunes, 5 de octubre de 2009

Volvemos a empezar...1ºBACH D


"Volver a empezar otra vez...volver a estrenar zapatos y libros...." A que os suena? de un anuncio supongo...pues a ver qué encontráis de la canción original. Compositor, intérpretes, películas en las que aparece...un poco de todo...
Quién me sorprenderá? ¿Quién lo hará primero???
Ánimo!
Beguin the beguine- Cole porter

Nacido en xuño 9, 1891, no Perú para os Estados Unidos, Cole Porter estudou dereito e música e, en seguida, loitou no exército francés durante a Primeira Guerra Mundial. El viu os tolos anos vinte en París. Hoxe considerado un dos cantantes máis talent da súa época, el chega a tempo de ter certo éxito en 1928 co seu show "París", que interpreta a famosa canción "Let's Do it ". que interpreta a famosa canción "Let's do It", varías das súas cancións , incluíndo "Love For Sale", "What Is This Thing Called Love" et "Night and Day", n'ont rien perdu de leur attrait. Varias das s, "What Is This Thing Called Love" e "Night and Day", non perdeu a súa apelación. Cole Porter morreu en 1964.
Cole Porter comezou a atopar o éxito coas súas cancións e musicais "illados", moitos dos cales foron inspiradas por Fred Astaire. Foi un accidente de equitación en 1937, onde tivo as pernas apabulladas, facéndoo a sufrir dor crónica para o resto da súa vida e deixando o parcialmente paralítico. Segundo unha biografía escrita por William McBrien, Cole Porter tería imaxinado as palabras dunha parte de "At Long Last Love", mentres deitado no chan, inmediatamente despois do accidente, esperando rescate, a historia de que o biógrafo apócrifos J. e, probabelmente, inventada polo propio Porter.
En 1990, apareceu Red Hot and Blue, un disco de CD en tributo a Cole Porter, cuxos beneficios da investigación sobre a sida. Os principais éxitos de Cole Porter y foron tomadas por estrelas da música pop/rock, como U2 , David Byrne , Annie Lennox , Iggy Pop , Sinead O'Connor , Les négresses vertes , Neneh Cherry , Salif Keïta e Erasure . O principal éxito de Cole Porter foron tomadas por estrelas da música pop / rock como U2, David Byrne David, Lennox Annie, Pop Iggy, O'Connor Sinead, negras Les verde, Neneh Cherry, Salif Keita e Erasure.

A súa vida inspirou Michael cine Curtiz Noite e día (Night and Day), lanzado en 1946, con Cary Grant e Alexis Smith nos papeis principais, o filme ignora totalmente Porter homosexualidade.
Cincuenta e oito anos despois, Irwin Winkler, con base nun guión de Jay Cocks, á súa vez foi discutida a vida de Porter para facer a película De-Lovely. Lanzado en 2004, este filme leva o papel-título de Kevin Kline e Linda Porter, con Ashley Judd.


Contribucións da música orixinal con:

http://www.youtube.com/watch?v=2f0Y-517HYI

jueves, 4 de junio de 2009

A música relixiosa♫

MÚSICA RELIXIOSA (4ºESO)

1.Que se entende por canto gregoriano? En que época aparece? Que tivo que ver co Papa Gregorio Magno?
O canto gregoriano naceu no ano 1995 porque os monxes do coro do mosteiro de Silos gravaron un disco que tivo un grande éxito, converténdose no número un das listas de ventas. Na idade media
O canto gregoriano é un tipo de música vocal monódica sen instrumentos para ser cantada durante a celebración da liturxia na Igrexa Católica. Formouse a partir de estilos moi heteroxéneos, de procedencia principalmente oriental, sobre todo de Bizancio e Siria durante a época que seguiu á caída do Imperio Romano, a primeira compilación procede do papa Gregorio I do cal lle vén o nome, aínda que a historiografía moderna puxo en dúbida esta orixe retrasando a orixe ata a época carolinxia, considerándoo unha síntese entre o canto romano e o canto gálico.
En la época Románica.

2.Na Misa intérpretábase o canto gregoriano, primero en monodia, e logo en polifonía. Nos séculos XV e XVI unha das máis utilizadas foi a misa parodia. En que consistía? Escribe o nome dunha das melodías utilizadas máis coñecidas.
En que os compositores escollían melodías relixiosas ou profanas como base melódica.
L'homme armé.
3.En que época da historia da música se comezou a escribir a misa para coro/s, solistas e orquestra?
Na época barroca.
4.Que era un motete no Renacemento?
O motete era unha forma que procedía do afermosamento do texto e da música da liturxia da idade media. Peza vocal dun só movemento en contexto relixioso, primeiro relixiosa e logo profana.
5.Define: oratorio, cantata e paixón. Escribe un compositor e obra de cada un deles.
Oratorio: O nome vén da sala de oracións onde se reunían os cristiáns para rezaren.
Composició vocal do barroco con temática relixiosa que utiliza arias, recitativos, coros e orquestras. MESÍAS DE HAENDEL.
O Mesías de Haydn.
Cantata: Trátase dunha composición para varias voces estruturada en arias, recitativos e coros con acompañamento orquestral de menor duración que os oratorios. De Bach
Paixón: Nela trátase o tema da paixón de Cristo segundo os textos dos catro evanxelistas é unha especie de oratorio que utiliza arias, retitativos, coros e orquestra. Penderecki- Paixón segundo San Lucas.(como un oratiorio pero con el tema de la pasión).
6.Escribe o nome de 4 formas instrumentais que se interpretaban nas igrexas durante as funcións relixiosas.
A tocata, O preludio, a fantasía ou as variacións.

7.Cal era e é o instrumento catedralicio por excelencia?
O órgano.

jueves, 28 de mayo de 2009

Musica de Camara ♫

MÚSICA DE CÁMARA (4ºESO)

1.A que lle chamamos música de cámara e por que cres que se chama así?
É aquela música de tipo doméstico que non está destinada para ser interpretada no teatro, na igrexia e nos concertos públicos. Na actualidade, cando falamos de música de cámara, estámonos a referir á execución dunha peza por un conxunto pouco numeroso de instrumentos, que interpreta cada un unha parte diferente. Chámase así porque estas pezas adóitanse interpretar nunha sala de reducidas dimensións.
2.Escribe un exemplo de trío, cuarteto de corda, cuarteto de vento, quinteto de vento e quinteto de corda.
Trío: Violín, viola, violoncello.
Cuarteto de corda: Dous violíns, viola, violoncello.
Cuarteto de vento: Frauta, óboe, clarinete, fagot.
Quinteto de vento: Frauta, óboe, clarinete, fagot, trompa.
Quinteto de corda: Dous violíns, viola, violoncello, contrabaixo.
3.Que compositor do período clásico foi fundamental na evolución do cuarteto de corda?
Haydn.
4.Explica o xénero sonata, sinalando en que época nace, un compositor e os tipos segundo a función. Este termo utilizouse para designar unha obra independente divida en varios movementos, nace no último tercio do século XVIII e século XIX.
O compositor italiano A. Corelli.
Tipos:
*a sonata de chiesa: interpretábase nas igrexas nos intervalos de silencio da misa e constaba de catro movementos breves (preludio lento a estilo imitativo, o segundo unha fuga en tempo rápido, o terceiro en estilo homofónico e o cuarto adoitaba semellarse a unha xiga en tempo rápido e estilo fuga).

*sonata de cámara: tocabase nas pequenas estancias ou camaras palacianas e relacionabase coa agrupacion de varias danzas. Os movementos etran normalmente unb preludio e tres danzas.


5.A que nos referimos co termo “forma sonata”. Explícaa.
Fai referencia a un estilo de composiciço que consta de tres seccion:
exposicion, desenvolvemento e reexposicion.

jueves, 21 de mayo de 2009

***o concerto ****

1.Que é un concerto como forma musical?É unha estrutura musical específica que foi evolucionando ao longo da historia con senso entre varios instrumentistas para tocaren xuntos ou ven como rivalidad entre varios instrumentos.Cando comezou a utilizarse este termo?A partir do século XVII
2.Explica en que consiste un concerto grosso, cando nace, as súas partes, os seus movementos e o compositor dos “Concertos de Brandemburgo”. O concerto groso é unha estrutura formal que indica un tipo de execución consistente en opoñer dous grupos sonoros diferentes:un grupo de instrumentos solistas chamado concertino, e outro grupo de instrumentos denominado ripieno. Partes: O concertino ou grupo de solistas estaba formado por dous violíns ou polos seus equivalentes, frautas ou óboes, ademais o instrumento que facía o baixo continuo, normalmente un clave ou violoncello. Nace a finais do século XVII e principios do XVIII. O concerto groso, nun principio dividíase en 3,4,5 ou 6 movementos o primero movemento era rápido, o segundo lento e o terceiro rápido, é dicir, allegro, adagio e allegro. Bach é o compositor dos concertos de Badremburgo.
3.Explica en que consiste un concerto a solo, cando nace, os instrumentos máis utilizados, os seus movementos e dous compositores importantes.Xorde dos intentos de algúns compositores de darlle máis importancia e virtuosismo ao concertino do concerto grosso no concerto a solo, o concertino redúcese a un só instrumento acompañado polo baixo continuo(clave ou violoncello) que contrasta co timbre de toda a orquestra. A partir de 1745
O violín, a frauta, o óboe, a trompeta ou o fagot, órgano(haendel); rápido, lento, rápido; nos movementos rápidos aplicóuselle a chamado forma con ritornello.
Torelli e Vivaldi.

4.A que nos referimos co termo concerto clásico. Explica as características esenciais e 3 compositores destacados. O concerto solo a partir de 1750 puxo as bases para dar ao concerto clásico. O concerto clásico é unha composición para orquestra e un instrumenbto solista que xa non se acompaña con baisxo continuo.
Tres movementos que Mozart consagrou nun moevemento rápido ao que adoptou a forma sonata. Un segudno movemento lento, en forma ternaria ou de tema e variacións e un terceiro moevemnto rápido xeralmente en forma de rondó.

Unha exposición dobre do terciro movemento que resultouy da adaptación da forma da sonata ao concerto.

Unha cadenza, episodio solista, sen orquestra que xorde do motivo principal do concerto.
Tres compositores destacados que son Mozart, Beethoven,Haydn.
5.Cal é a característica do concerto romántico relacionada con Paganini e Liszt? Explica as características máis importantes do concerto na época romántica.
o VIRTUOSISIMO E AS TÉCNICAS DE VIRTUOSISMO.
Nace no século XIX collendo como modelo o concerto clásico pero houbo un factor que o transformou que foi o virtuosisimo encadeado por Paganini e Liszt.Deuselle nun primeiro momento mais importancia á orquestra convertendose no equivalente musicval o solista.
Mauel de Falla.
Experimentouse coa forma e libráronse un pouco dela. Ampliaban a forma sobre todo e experimentaban moito coa forma.

6.Quen foi o compositor de “Noites nos xardíns de España”?Landowska.
7.E de “Concerto de Aranxuez”? Para que instrumento está escrito este?Joaquín Rodrigo para guitarra.

jueves, 14 de mayo de 2009

MUSICA SINFONICA********

A MÚSICA SINFÓNICA (4ºESO)

1.A que lle chamamos música sinfónica? A música sinfónica é a que foi pensada para a sonoridade dun grupo numeroso de instrumentos. Como unha orquesta e destinada ao concerto. Ten a súa orixe na época barroca pero o periodo clásico foi fundamental para este tipo de música debido ao desenvolvemento da orquesta clásica.
En que período da historia da música apareceu?No século XIX en plena era romántica.
2.Cal é a orixe da suite de danzas? Nos parés de danzas cortesás renacentistas.
3.Cales eran as danzas “modelo” da suite orquestral?Allemanda, courante, zarabanda e xiga.
4.Quen foi o compositor da “Suite Carmen”?Bizet.
5.E de “Os planetas?Holst. E de “Peer Gynt”?Grieg. Que tipo de suite son?Suite sinfónica.
6.Que é unha sinfonía?Pódese considerar como unha sonata para orquesta.
7.Como era a sinfonía clásica?Ten catro movementos que son: Allegro- Andante- minué trío-allegro final.
8.Que é o autor da sinfonía “A despedida”?Haydn.
Por que se chama así?Quería irse de vacaciones y los músicos de la orquesta se levantan uno a uno y se van para despedirse.
9.Explica os dous camiños que, partindo de Beethoven, adoptou a sinfonía no romanticismo. Pon un exemplo de cada unha das opcións.

Seguián siendo conservadores: Brahms (sinfonía número tres)

mÚSICA PROGRÁMATICA: Berlioz (sinfonía fantástica)


10.Escribe o nome de 3 compositores de sinfonías do século XX.Stravinsky, Prokofiev, Messiaen
11.Que se entende por música programática?É UNHA LIÑA progresista quese liberou da forma para centrarse na inspiración.
12.Que é un poema sinfónico?Unha obra orquestral nun so movemento de forma linbre. Quen foi o seu inventor?Liszt.
13.Quen é o compositor de “O Moldava”?Smetana. A que todo pertence?Poemas sinfónicos.
14.E de “Así falaba Zaratustra”? R.Strauss.
15.Que tipo de obra é “Soño dunha noite de verán” e quen é o seu compositor?Mendelssohn e compúxose para acompñar a obra de Shakespeare.
16.Quen é o compositor de “A sinfonía sevillana”?Turina E de “O amor bruxo”? Maqnuel de Falla.Que tipo de obra é esta última?Baallet

jueves, 7 de mayo de 2009

Música tradicional galega***

A música en Galicia

De seguro que moitos de nós sabemos máis de músicas que xurdiron no continente americano que das músicas que teñen as súas raíces na nosa cultura, na nosa tradición, de todo aquilo que forma parte da nosa identidade como pobo...Imos investigar un pouco sobre esa música descoñecida, e sen prexuízos informémonos...

- ¿Cal é a diferencia entre a música popular e música folk?
A música popular é un conxunto de xéneros e estilos musicais que, a diferencia da música folclórica, non se identifican con nacións ou etnias específicas.

- ¿Qué grupos de música folk galega coñeces?
Milladoiro,Doa,Os cempés,Pallamallada,Chouteira,Na lúa, A Quenlla, Fuxan os ventos, Luar na lubre, Fía na Roca, Berrogüeto,Brath, Leilía, Anubía,Guadi Galego.

- ¿Qué relación ten Dorothé Schubart coa música galega?
Que Dorothé Schubart é un cancioneiro popular galego.Recolleu as músicas máis populares galegas e fixo un cancioneiro.

- ¿Qué é unha zanfona?
Es un instrumento musical perteneciente a la familia de los cordófonos frotados, muy extendido en la música popular europea con numerosas variantes en distintas regiones y épocas.

- ¿E unha requinta?
A requinta é un tipo de frauta traveseira típica de Galicia, máis especificamente das Terras do Ulla. Naceu como instrumento de acompañamento de formacións típicas de música tradicional con gaita, bombo e tamboril.

- ¿E unha palleta?
É a parte da gaita pola que se bota o aire que vai parar ao fol.

- ¿Qué quere decir un gaiteiro cando di “hai que mollar a palleta”?
Que van a beber.
- Busca información sobre Berrogüeto, Luar na lubre, Milladoiro, Fuxan os ventos, Os Cempés e A Roda.
Berrogüeto:Este grupo que en su décimo año publicaron su cuarto disco este verano con el nombre de 10.0 es la mejor guía para saber hacia donde se mueve la música folk gallega sin duda alguna.
Con este proyecto se despejan las dudas de separación que se habían planteado con la salida a escena de “ESPIDO” trabajo de Guadi Galego y Guillermo Fernandez del que ya hablaré mas adelante.

Luar na Lubre creouse en 1986 na cidade da Coruña e foi tecendo a súa traxectoria paseniñamente no eido musical galego até que a través da súa colaboración con Mike Oldfield nunha xira no ano 1992 tivo unha grande eclosión e consecuencia desta deuse a coñecer a público ao que non chegara antes, isto viuse acrescentado pola versión que Oldfield fixo, e publicou con grande éxito, de "O son do ar", un tema instrumental do grupo.

Milladoiro: Milladoiro es un grupo gallego de música folk, nacido a finales de la década de 1970 de la unión de la formación tradicional Faíscas do Xiabre con los músicos Antón Seoane y Rodrigo Romaní. Se forma en torno a una cultura ancestral y a la canción celta, recuperando la tradición y el sonido de instrumentos como la gaita, el clarinete, la ocarina o el bouzouki.

Fuxan os ventos: Fuxan os ventos é un grupo musical galego formado en 1972 co nome de Folk 72 para participar no II Festival musical de As San Lucas de Mondoñedo, onde gañaron o primeiro premio co tema "Fuxan os ventos". A partir de entón adoptaron este nome para o grupo e comezaron a realizar actuacións en colexios, festivais, aldeas e vilas primeiro da provincia de Lugo, e logo no resto de Galicia e Madrid.

Os Cempés: Comezaron como tantos outros grupos: no instituto, nos recreos e faltando a algunha clase para poder tocar ás agochadas ou non tanto. Carlos Zaera e Óscar Fernández, collían o acordeón e a gaita e soñaban musicalmente, non cos ditames da música pop e rock que invadían os institutos, senón co patrimonio musical da terra, como facía daquelas Milladoiro ou Fuxan os ventos. Dez anos despois, Carlos xa non está aquí para ver que o pé que avanzou con aquel soño de estudante deu lugar aos "Os Cempés" que acaban de presentar o seu cuarto disco "Moe a moa".

A roda:
naceu en 1976, durante a transición, formado por amigos que adoitaban cantar nas tabernas. O seu primeiro disco , que incluía clásicos como "Pousa, pousa", "O andar miudiño" e "O gato", foi un éxito de vendas (ademais de conseguir o premio da crítica galega).
- Escribe o nome de 2 gaiteiros galegos e 2 gaiteiras:
Susana Seivane e Cristina Pato
Carlos Núñez e Budiño.
- ¿Cal é a diferencia entre folk progresivo e folk tradicional?
Que o folk tradicional só se pode facer con instrumentos tradicionais galegos e o progresivo pode facerse engandindo instrumentos non tradicionais.
- Busca o nome de 2 festivais folk galegos.
O de Ortigueira e festival folk Cidade Vella de Santiago
- Busca información sobre o galjazz (jazz en Galicia) e sobre o trío Abe Rábade.
Galjazz: Desde a década dos 80 vese facendo jazz en Galicia de moi diversas formas, en directo e en vivo con formacións pioneiras como Outeiro, A travesas big-band, Clunia Jazz, Alberto Conde Grupo Dina 4.
Abe RábadeFormado por Paco Charlín(contrabaixo), Ramón Ángel Rey (batería)Abe Rábade (pianista, líder e compositor), este grupo creouse en Boston e dende alí comezou a súa prodixiosa carreira por Portugal, España, EUA, gañando en diversos festivais galegos como o de Getxo 2000 no que quedaron de segundos e ademais publicaron dous discos: Babel de sons e Simetrías.

jueves, 2 de abril de 2009

NEW AGE[!]*

NEW AGE

O movemento New Age naceu a finais dos anos 60, a partir doutras músicas como o rock sinfónico, a psicodelia, e a mestizaxe das distintas músicas e culturas de Oriente e Occidente.
Imos investigar un pouco…
¿Qué músicas influiron na creación desta música?
Clásica, Trance, Ambient
¿Cales foron os seus precursores?
De 1968 a 1973 músicos alemanes como Holger Czukay (un anterior estudiante de Karlheinz Stockhausen), Popol Vuh y Tangerine Dream sacaron varios trabajos con sonidos experimentales y texturas construidas con instrumentos acústicos, eléctricos y electrónicos.
¿Onde nace? ¿A qué debe o seu nome?
Empezó a ser popular en la década de 1960 en la subcultura hippie en Alemania.
¿Qué tipo de música é? ¿Relaxada ou estridente? ¿Cales son as súas características?
Relajante, se cree que expresa un estilo de vida espiritual, no sectario y de expansión de conciencia, lo que permitió a millones de personas en todo el mundo estudiar y practicar una nueva espiritualidad sin las limitaciones de las religiones organizadas.

¿Qué instrumentos utiliza?
Sintetizador,arpa,violín,batería,chelo,tornamesa,flauta,piano,órgano,guitarra.
¿Qué te suxire?
Suavidad y relajación.
¿Qué relación ten coa música cósmica e a chamada World Music ou Música étnica?
Se hace con los mismos instrumentos acústicos,electrónicos y eléctricos.

Busca información sobre Pink Floyd, Vangelis, Enya, Philiph Glass, Michael Nyman e Jean Michel Jarré.
Pink Floyd: fue un grupo de rock británico que cosechó gran popularidad gracias a su música psicodélica, la cual, con el paso del tiempo, fue evolucionando hacia el rock progresivo y el rock sinfónico.
Vangelis, es un famoso teclista y compositor de música electrónica.

Enya: es una anglicización (adaptación a la fonética y la ortografía inglesa) del nombre femenino irlandés Eithne. En su última aparición en público se la presentó como Enya Brennan, (usando su apellido como sus hermanos sin el prefijo O' irlandés).
l reconocimiento internacional se lo ganó el álbum Watermark, que sentó el esquema general que iban a seguir todos sus discos. Salió al mercado en 1988. Su popular tonada Miss Clare Remembers, reapareció en el álbum. Uno de los acompañamientos más populares es el de Orinoco Flow. Su disco ganó 4 discos de platino en Estados Unidos y Reino Unido, pero en Australia, le fue mejor, ya que ganó 5 discos de platino. El disco alcanzó 13 discos de platino.

Philip Glass (Baltimore, 31 de enero de 1937) es un compositor estadounidense de música minimalista. Nació en Baltimore y de niño estudió flauta en el conservatorio Peabody. Más tarde asistió a la escuela de música Juilliard, donde empezó a tocar casi exclusivamente el piano.

Michael Nyman (nacido el 23 de marzo de 1944) es un pianista, musicólogo y compositor minimalista británico, conocido sobre todo por las obras escritas durante su larga colaboración con el cineasta británico Peter Greenaway.Nyman (que estudió con el académico Thurston Dart, experto en música barroca en el King's College de Londres) se ha inspirado frecuentemente en Música antigua en sus composiciones para los largometrajes de Greenaway.


Jean-Michel André Jarre (24 de agosto, 1948), popularmente conocido como Jean Michel Jarre, es un compositor e intérprete francés de música electrónica.Al comenzar la década de 1990 Jean Michel dedica su trabajo En attendant Cousteau (esperando a Cousteau) al biólogo francés Jacques-Yves Cousteau, en el cual mezcla el sonido caribeño de los steeldrums -tambores metálicos con un característico sonido melódico, muy populares en Trinidad y Tobago o en Jamaica en los temas Calypso 1, 2 y 3 con un enigmático corte de 47 minutos.

jueves, 26 de marzo de 2009

HIP HOP☻


Unha música que pouco a pouco abriuse camiño e que agora moitos siguen escoitando qué sabemos do rap...?
- ¿Qué é o rap ou o hip-hop?
a palabra "Rap" tiene una etimología acrónima realmente, pues son las iniciales de "Rhythm And Poetry" en inglés, lo que quiere decir ritmo y poesía o ritmo arte y poesía; pero esto ha sido juzgado por la comunidad seguidora, muchos estan en desacuerdo por ello mismo se dice que la palabra "Rap" no tiene significado en si, pero puede ser derivacion de la metodologia Rapsoda utilizada en la antiguedad. Frecuentemente relacionadas con homólogos de ficción, de manera intensamente lírica, rítmica, usando técnicas como asonancia, aliteración, y rima. El rapero está acompañado por una pista instrumental que está marcada por un beat (o "golpe") que define el ritmo, hecho por un DJ o grupo musical. Otra característica del rap son los acentos y las aliteraciones utilizadas, pero también debemos de tener en cuenta las rimas consonantes y asonantes .
El hip hop es un movimiento artístico y cultural que surgió en Estados Unidos a finales de los años 1960 en las comunidades afroamericanas y latinoamericanas de barrios populares neoyorquinos como Bronx, Queens y Brooklyn, donde desde el principio se destacaron manifestaciones características de los orígenes del hip hop.
- ¿Hai algunha diferencia entre eles?
Es habitual el creer que los términos rap y hip hop son sinónimos. La realidad es que hay dos teorías, una en la que, efectivamente, son sinónimos, y otra más distintiva, en la que se recomienda el uso del término hip hop para referirse la cultura y el uso de rap para referirse a la música.
Sí podremos referirnos al rap (mezcla y scratching) como la música de la cultura hip hop, pero cierto es que para evitar complicaciones y sobre todo, confusiones, lo mejor es referirnos al movimiento como hip hop y a la música como rap.

- ¿Onde xorde e cando?
Nacido en Jamaica, Dj Kool Herc a finales de los 60' se mudo a Nueva York y llevó con él, la tradición jamaiquina del "toasting", que significaba improvisar rimas sobre secciones instrumentales de discos de reggae.
- ¿Qué é o breakbeat?es una técnica de creación musical que se compone de un break, una porción de canción escogida por sus características rítmicas expresivas, que se combina formando un beat, que el disk jockey repite de forma rítmica creando una instrumental. El significado de este término se ha extendido de forma análoga a el género musical instrumental rítmico fruto de esta técnica, muy expresivo para el baile. Es la raíz del electro, una de las raíces de toda la música electrónica y la técnica más utilizada en las instrumentales de rap.
- ¿E o breakdancing?
Breakdance, la rotura, la b-boying es un estilo de baile de la calle que se desarrolló como la parte del movimiento de salto de cadera entre el Afroamericano, jóvenes asiáticos y puertorriqueños en Manhattan y Sur Bronx de Ciudad de Nueva York durante principios de los años 1970. Normalmente es bailado a electro o la música de salto de cadera, a menudo mezclado de nuevo para prolongar las roturas, y es un estilo de baile de salto de cadera conocido. Breakdancing implica los elementos de toprock, downrock, heladas, y movimientos de poder. Un breakdancer, la ola grande, el muchacho de b o la muchacha de b mandan a una persona quien prácticas breakdancing.
- Busca información sobre Afrika Bambaata.
Afrika Bambaataa (nacido el 19 de abril de 1957) es un PINCHADISCOS americano de Sur Bronx, quien contribuyó decisivamente al temprano desarrollo de salto de cadera a lo largo de los años 1980. Afrika Bambaataa es uno de los tres autores principales de golpear por rotura deejaying, y con respeto saben(conocen) como "el Abuelo" "y el Padrino" y el Amén Ra de Cultura de Salto de Cadera Universal así como el Padre del Electro Funk el Sonido. Por su nombramiento como nuevo miembro de la calle organizan una banda las Azadas Negras en la música y la Nación orientada por cultura Universal zulú, él es responsable de extender el golpe y la cultura de salto de cadera en todo el mundo.Como muchos de los tempranos pioneros en el salto de cadera, él es de pendiente caribeña. El 27 de septiembre de 2007, él fue nombrado(propuesto) por la inducción en el Pasillo de Rock and roll de Fama.
- ¿Qué é un rapper?
Os mestres de cerimonias son varias persoas contratadas polos disc-jockey por escribiren os seus propios textos.
- ¿A qué se chama turnablism?
tocadisquismo(o tocadiscos convértese nun instrumento)
- ¿Qué é o electro funk?
Funk con instrumentos computerizados.

- ¿E o scratch?
Sen uso e instrumento tradicional(o disc-jockey roza coa agulla contra o vinilo)
- ¿Qué é o gangsta-rap?
Rap de pistolas con textos duros e agresivos sobre armas,drogas,delincuencia e as difíciles condicións de vida nos barrios marxinais.

- Busca información sobre Public Enemy, Ice Cube e Los violadores del verso e SFDK.
Pubic Enemy:Public Enemy surgió en 1982 en Long Island, NY, y ha sido una de las bandas de hip-hop radical más influyentes de los 80 y 90. En sus inicios, provocaron una gran controversia debido a sus letras de contenido político y racial, fomentando una conciencia a favor de la causa negra. Su gran éxito artístico y comercial llegó en 1988 con el álbum “It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back”. La banda fue también pionera del género, siendo los primeros en utilizar técnicas de copia y pega con sampleados avant-garde y sonidos densos y profundos.


Ice Cube:
Además de como MC, le habíamos visto como director y productor, pero ignorábamos las aptitudes como escritor de guiones del rapero Ice Cube, que formó parte de los míticos NWA. Algo debe de tener cuando la propia NBC le ha contratado para crear el guión de una nueva comedia policíaca.

Los violadores del verso:
Una banda bastante apreciada y reconocida en España por ser oriundos de la ciudad de Zaragoza, que canta al estilo de las rimas libres, con rimas y ágiles movimientos en escenario, música rap. Los violadores del verso dirigidos por sus manager Jose Ramon Alconchel, quienes se dieron a conocer luego de concursar en varias maquetas.

SFDK:El grupo nace a principios de la década de los 90, en el instituto donde estudiaba Zatu, que con un par amigos formaron lo que empezó a ser SFDK (Straight From Da Kranny) que viene a ser algo así como Directamente desde el rincón o escondrijo, por el sitio en el que paraban en el instituto. Con uno de estos compañeros, Zatu llega a grabar una maqueta (Outta kranny, 1993)

jueves, 26 de febrero de 2009

****Los Oscar 2009****

_Película que ganó mejor b.s.o:

Slumdog millionaire

-Otras nominadas:

**El curioso caso de Benjamin Button**
**Mi nombre es Harvey Milk**
**Resistencia**

-Canción principal:

Jai Ho de A.R Rahman